PRAWDZIWE OPOWIEŚCI

11 dni temu

Kasia - poetka, pacjentka, Wolontariuszka

16 stycznia 2020 roku to bardzo ważna data. Pierwszy raz w historii naszej Fundacji Wolontariuszką została pacjentka z Oddziału Klinicznego Przeszczepiania Szpiku Kliniki Pediatrii, Onkologii i Hematologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Porozumienie wolontariackie zostało podpisane w Kuchni Ronalda McDonalda na tym oddziale, a nie jak zazwyczaj w naszym biurze. Kasiu, witaj w gronie naszych Wolontariuszy!

Nazywam się Kasia Jaroszewska. Pochodzę z Kujaw, a mieszkam w Ludwinowie - moim miejscu na Ziemi, niedaleko Włocławka. Moim idolem jest Kamil Bednarek, kibicuję polskim siatkarzom, kocham zwierzęta a szczególnie kotki. Piszę wiersze.

Kasia przed chorobą Kasia Jaroszewska Podpisujemy umowę wolontariacką Koszulka Kasi Mama Kasi

Czy to jest zbyt mało?

Nie jest zbyt mało uśmiechów
wystających o poranku spod kołdry,
które nocą lśniły wśród gwiazd,
by następnego dnia zbudzić nadzieję...

Nie jest zbyt mało lekkich powiewów wiatru
tańczących nad koroną życia,
by lepiej rozumieć dźwięki tego świata,
by tworzyć własne melodie...

Nie jest zbyt mało maleńkich ideałów
z wysokiego słupa patrzących na Ciebie,
wpatrujących się w życie jak w obraz
namalowany na odłamku skały...

Nie jest...           
                      Nie było...
                                                             Nie będzie...

Zbyt mało wzruszeń...
Zbyt wielu granic doskonałości...
Nad jednym szeptem dnia utkanym z miłości...

______________________

2 maja 2021
 

 

 

Więcej wierszy Kasi

Czy to jest zbyt mało? Kasia Jaroszewska - Gdyby nie Ona Kasia Jaroszewska - Inicjator Kasia Jaroszewska - Kuźnia Hefajstosa Kasia Jaroszewska - Malarz dusz Kasia Jaroszewska - Per aspera ad astra Kasia Jaroszewska - Przesłanie Kasia Jaroszewska - Dom nieśmiertelnej duszy Kasia Jaroszewska - Hierarchia Kasia Jaroszewska - Kto mi dał skrzydła? Kasia Jaroszewska - W pamięci Kasia Jaroszewska - Ta, która w nas żyje... Kasia Jaroszewska - Ciche wyznanie Kasia Jaroszewska - Obraz wielkości człowieka Kasia Jaroszewska - Mądrość istnienia Kasia Jaroszewska - Wolontariat Kasia Jaroszewska - Uzdrowiciel Kasia Jaroszewska - Światło dla życia Kasia Jaroszewska - Drogowskaz Kasia Jaroszewska - Jedna z gwiazd Kasia Jaroszewska - Czas refleksji Kasia Jaroszewska - Skarpeta Kasia Jaroszewska - Fundament Kasia Jaroszewska - Sternik Kasia Jaroszewska - Bal Kasia-Jaroszewska-Kajdany-cierpień.jpg Kasia-Jaroszewska-Światełko.jpg Kasia-Jaroszewska-Czego-uczy-cierpienie.jpg Kasia-Jaroszewska-Ostoja.jpg Kasia-Jaroszewska-Niebo.jpg Kasia-Jaroszewska-Dywan-Natury.jpg Kasia-Jaroszewska-Oblicze.jpg Kasia-Jaroszewska-Eden.jpg Kasia-Jaroszewska-Przesyłka.jpg Kasia-Jaroszewska-Anioł.jpg Kasia-Jaroszewska-Naprawdę-Uwierzyć.jpg Kasia-Jaroszewska-W-stronę-marzeń.jpg Kasia-Jaroszewska-Nieodkryta-Karta.jpg Kasia-Jaroszewska-Naprawdę-Taki-Jesteś.jpg Kasia-Jaroszewska-Pamięć.jpg Kasia-Jaroszewska-Bicie-Serca.jpg Kasia-Jaroszewska-Akt-Stwarzania.jpg Kasia-Jaroszewska-Przemiana.jpg Kasia-Jaroszewska-Mimo-Ograniczeń.jpg Kasia-Jaroszewska-Zwyciestwo-Duszy-i-Ciała.jpg Kasia-Jaroszewska-Nie-Tylko-Tego-Dnia.jpg Kasia-Jaroszewska-Cichy-Stróż.jpg KasiaJaroszewska-Ja-dla-Ciebie-Ty-dla-mnie.jpg KasiaJaroszewska-Opowieść-pór-roku.jpg KasiaJaroszewska-Pociąg-do-nowej-szansy.jpg KasiaJaroszewska-Maratończyk.jpg KasiaJaroszewska-Morał.jpg KasiaJaroszewska-Spojrzenie-zza-warstwy-chmur.jpg KasiaJaroszewska-Spokój w afirmacji.jpg KasiaJaroszewska-Dum vivimus vivamus.jpg KasiaJaroszewska-Prawdziwe-spojrzenie-świata.jpg KasiaJaroszewska-Duchowa-Potęga.jpg Kasia-Jaroszewska-Łapie-Szczescie.jpg KasiaJaroszewskaSuperbohater.jpg KasiaJaroszewskaKażdyMojKrok.jpg KasiaJaroszewska-Skrzydła.jpg Kasia-Jaroszewska-Jezusowa-Perła.jpg KasiaJaroszewska-Bajka.jpg KasiaJaroszewska-Spokój w afirmacji.jpg

Historia Kasi

Moja przygoda z wierszami rozpoczęła się trzy lata temu po przebytej chorobie. Miałam wtedy podejrzenie anoreksji (anoreksja atypowa). Nieraz byłam posądzana o to, czego tak naprawdę nie robiłam. W jednym ze szpitali przeszłam szkołę życia. Nie załamałam się jednak. Wiele osób powtarzało, iż może to się ciągnąć latami, a ja wyrobiłam się w pół roku.  Miałam w sobie determinację i udało mi się udowodnić przede wszystkim sobie, że nie kłamię i zawalczę o swoje zdrowie do końca. Dzięki wydarzeniom z tamtego czasu, nauczyłam się doceniać życie. Pisanie wierszy stało się dla mnie terapią. Zaczęłam przelewać na papier swoje myśli, uczucia, doznania, mówić o tym, jak postrzegam świat, życie, człowieka. Od tamtego czasu wiele się zmieniło w moim toku myślenia…

Wszystko zaczęło się w listopadzie 2018 r. Wtedy podczas lekcji wf-u zaczęłam odczuwać pierwsze bóle. Razem z rodzicami chodziliśmy od lekarza do lekarza, ale większość twierdziła, że jestem zdrowa. Wielu z nich sądziło, iż są to tylko nerwobóle i niedługo mi przejdzie. Nie przechodziło… Z każdym dniem bolało coraz gorzej. Czułam ból w okolicach karku, pod łopatkami, ale z tego wszystkiego najgorsze było odczucie, jakby ktoś wyrywał mi ręce. Nie mogłam spać, leki przeciwbólowe nie pomagały. Czasami bałam się kolejnego poranka, bo wiedziałam, że znów będzie bolało.

Mój stan pogorszył się po zaliczeniu resuscytacji krążeniowo - oddechowej na EDB. Podczas wykonywania uciśnięć klatki piersiowej czułam, jak coś przepływa mi przez plecy, od odcinka piersiowego na skos. Ledwo mogłam  założyć plecak. 10  stycznia 2019 r. pierwszy raz pojechaliśmy do szpitala. Tam też miałam tomografię, ale na opis trzeba było czekać kilka dni. Chirurg dziecięcy spojrzał więc tylko swoim wzrokiem na zdjęcie w komputerze i stwierdził, że wszystko jest w porządku.

21 stycznia poszliśmy do fizjoterapeuty. Po masażu  pleców było gorzej. 22 stycznia nastąpił punkt kulminacyjny. Czułam straszny ból połączony z kłuciem  w odcinku piersiowym, a do tego rwanie rąk. Następnego dnia pojechaliśmy kolejny raz do szpitala. Ostatecznie lekarz przyjął nas na oddział chirurgii dziecięcej, abym krócej musiała czekać na rezonans magnetyczny kręgosłupa (na tomografii wykonanej 10 stycznia były widoczne rozrzedzenia kostne i napisane zalecenie wykonania rezonansu magnetycznego). Dzień później miałam badanie, a kolejnego dnia następne. Okazało się, że to co mam w sobie jest poważniejsze niż wszyscy myśleli. 30 stycznia znaleźliśmy się na oddziale neurochirurgii  w CZD w Warszawie. Tam też choroba zaczęła się pogłębiać. Kolejnego dnia zaczęłam tracić czucie w nogach. 31 stycznia, w porę odbarczono mi odcinek szyjny kręgosłupa i pobrano do badania wycinek masy, która oblewała krąg C7 i powodowała największy ucisk na nerwy. Dziś czuję tylko lekkie mrowienie w dwóch palcach lewej dłoni. 

7 lutego usłyszeliśmy diagnozę – nowotwór złośliwy kości i chrząstki stawowej – kości kręgosłupa (Ewing sarcoma). Pamiętam, iż jedne ze słów, które powiedziałam do siostry po usłyszeniu diagnozy to: ”Nie płacz, bo to znaczy, że tracisz nadzieję.” 8 lutego znaleźliśmy się na oddziale onkologii w CZD w Warszawie. Dzień później założono mi vascuport. W niedzielę 10 lutego przyjęłam pierwszą dawkę chemii. Początki były trudne pod względem psychicznym i fizycznym. Przed ok. dwa miesiące nie mogłam wstawać, ze względu na złamania kompresyjne kręgów, które już nastąpiły i nadal mi groziły.

Po pewnym czasie zaczęłam nosić gorset Jewetta. Przeszłam przez 6 ciężkich cykli chemioterapii, 8 cykli uzupełniających, radioterapię, megachemię i  autoprzeszczep szpiku, ale też szereg badań. W leczeniu wszystko szło pomyślnie. Pomagało mi w tym pisanie wierszy, które od momentu rozpoczęcia leczenia do jego zakończenia zaczęły zmieniać swój charakter. Gdyby nie one, nie dałabym sobie z niczym rady. Wiersze są dla mnie czymś więcej niż tylko słowami, one są po prostu mną. Kartka nie jest tylko kawałkiem papieru, ale moim przyjacielem.

 

Rok 2019 wiele mnie nauczył, odbierając. Nie winię go za to, co w moim życiu się wydarzyło i nie chcę o tym zapominać. Stałam się jeszcze silniejsza. Ból mnie zahartował. Wiem, jak wielką wartość ma życie i jak bardzo jest kruche. Nie chcę go zmarnować, ale doceniać, kochać i szanować, żyć w zgodzie ze sobą oraz światem. Ludzie, których spotkałam na mojej drodze to ZIEMSCY ANIOŁOWIE. Nie ma nic cenniejszego niż serce drugiego człowieka, które emanuje dobrem pod wszelkimi postaciami. To między innymi oni stali się źródłem mojej radości… Radości, dzięki której zawsze będę mogła czuć się wygrana… Dziecięcej radości, która również pozwoliła mi to wszystko przetrwać.

Kasia1poziom.jpg

 

 

 

Tomiki wierszy

Nigdy nie przestawaj marzyć, bo marzenia są jak skrzydła, dzięki którym każdego dnia, jak Ikar możesz lecieć przed siebie, do świata prób i błędów, by żyć najpiękniej, jak potrafisz. W marzeniach ukryta jest tajemnica, która tylko w Twoim sercu zostaje odkryta.


Dzięki marzeniom pewnie stawiam każdy mój krok na życiowej ścieżce. To między innymi one nieustannie pozwalają mi tworzyć swoją rzeczywistość i uśmiechać się mimo deszczu. Szczególnie ważne stały się one dla mnie w czasie choroby nowotworowej. Bez nich byłoby mi ciężko przetrwać trudy leczenia.
16 listopada 2019 r. spełniło się jedno z moich największych, najskrytszych marzeń - został wydany mój pierwszy tomik wierszy pt. „Przystań do której powracam”. Było to możliwe dzięki ludziom dobrego serca. W spełnienie mojego marzenia zaangażowała się Fundacja "Mam Marzenie", wydawnictwo Margrafsen, drukarnia Totem oraz KREATORNIA zajmująca się projektem okładki.
Niecały rok później – 15 października 2020 r. - w dłoniach trzymałam kolejny pomnik mojej duszy, mój drugi tomik wierszy pt. „Od mroku do słońca”, będący podsumowaniem dwunastu miesięcy mojego leczenia onkologicznego. Zawarłam w nim swoje przemyślenia, zdjęcia, grafiki, komentarze, utwory przepełnione wiarą, nadzieją, prawdą. Pragnę, aby pomagał on przetrwać trudy leczenia chorym oraz ich rodzinom, znajdującym się w podobnej sytuacji do mojej, walczącym dzielnie z nowotworem lub zmagającym się z innymi przeciwnościami losu. Z tego powodu dążę, aby dotarł on do jak największej liczby wojowników. Dobre myśli oraz optymistyczne podejście do świata sprawiają, że mimo bólu życie jest piękne. Dlatego właśnie moje dwa tomiki wierszy stały się nie tylko efektem spełnienia mojego marzenia, ale przede wszystkim formą niesienia pomocy strapionym. Zaprezentowałam w nich świat z punktu widzenia osoby chorej, która w czasie deszczu widzi malującą się na niebie tęczę. Dziś mogę sama spełniać swoje marzenie, dzięki otrzymywanemu stypendium naukowemu od Fundacji "ANWIL dla Włocławka", wspierającej zdolną młodzież rozwijającą swoje pasje oraz angażującą się społecznie. W związku z tym moim kolejnym celem jest wydanie zbiorku motywujących wierszy, cytatów, przemyśleń, pełnych wdzięczności, jak i miłości względem życia oraz siebie samego – człowieka wyjątkowego!

Nic nie dzieje się bez przyczyny, jestem tego pewna… Dla mnie nie ma przypadków…. Przez ten czas nauczyłam się, czym jest wiara, nadzieja i miłość, jak ważne są relacje międzyludzkie, nasze wnętrze i łapanie każdej z chwil. Cieszę się życiem mimo wszystko i będę cieszyć, bo inaczej za dużo bym straciła. Czuję wewnętrzną potrzebę pomocy innym, którzy mogą znaleźć się w podobnej sytuacji. Mam nadzieję, że moje wiersze w pewnym stopniu pomogą im przetrwać te trudne chwile i pozwolą spojrzeć na tą dobrą stronę życia, nie poddając się bez walki.

 

 

Poznaj prawdziwe opowieści
Tymek planuje kim zostanie jak urośnie

Tymek Bajer biega, gra w piłkę, a w przyszłości chce zostać programistą – napisała Bogna Kisiel z Głosu Wielkopolskiego. Tymek pokonał nowotwór i Bogna opowiada Jego historię, żeby pokazać rodzicom, że potrafimy wygrywać onkologiczne wojny.

Kasia - poetka, pacjentka, Wolontariuszka

Nazywam się Kasia Jaroszewska. Pochodzę z Kujaw, a mieszkam w Ludwinowie - moim miejscu na Ziemi, niedaleko Włocławka. Moim idolem jest Kamil Bednarek, kibicuję polskim siatkarzom, kocham zwierzęta a szczególnie kotki. Piszę wiersze.

TA STRONA UŻYWA COOKIE. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Korzystanie z naszego serwisu internetowego bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce prywatności. Dowiedz się więcej o celu ich używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce.
Zamknij ×
Wpłać i pomóż
Donate now